Μέσα στην αντάρα των αλλαγών των Αναλυτικών Προγραμμάτων του Γενικού Λυκείου και κυρίως της Α΄Λυκείου ψαχνόμαστε προσπαθώντας να ισορροπήσουμε ανάμεσα στο δοκιμασμένο και το αδοκίμαστο, να μπολιάσουμε την παραδοσιακή μέθοδο με τα νέα παιδαγωγικά εργαλεία και τις αναθεωρημένες στοχοθεσίες.
Σε αυτήν την εργώδη προσπάθεια ξεχνάμε μια κατηγορία συναδέλφων που έχουν -χωρίς τη θέλησή τους κατά κανόνα- αναλάβει ένα άχαρο, ένα πολύ δύσκολο και άκρως απαιτητικό καθήκον. Μιλώ για τους συναδέλφους των ΕΠΑΛ, για τους ήρωες αυτούς που ισοζυγιάζονται ανάμεσα στην αίσθηση του καθήκοντος να προσφέρουν στα παιδιά και στη ματαιότητα που βιώνουν καθημερινά από την εγγενή παθολογία της τεχνικής εκπαίδευσης. Θύματα και οι ίδιοι ενός θεσμού που από τη δημιουργία του αφέθηκε στη μοίρα του να καρκινοβατεί και να παράγει ημιμαθείς τεχνίτες με έφεση ή εξοικείωση στην παραβατικότητα.
Σε αυτούς τους ήρωες και στα παιδιά που φοιτούν βουτηγμένα στην αλλοτρίωση και την απολησμόνηση των ΕΠΑΛ αφιερώνω αυτές τις αράδες με την ελπίδα ότι οι συνάδελφοι και τα παιδιά θα πετύχουν ένα θαύμα, που το έχω δει να συμβαίνει άρα είναι εφικτό: Το θαύμα να φύγουν αυτά τα παιδιά από τα τεχνικά λύκεια καλύτεροι άνθρωποι και υπεύθυνοι πολίτες.
1 σχόλια:
"Η εγγενής παθολογία της τεχνικής εκπαίδευσης" Ευστόχως ειπωμένο, Θερσίτη. Εκεί η ρίζα του κακού, εκεί και η μετατροπή της εκπαιδευτικής χαράς σε (αδιέξοδο;) ηρωισμό.
Κι εδώ φαίνεται καθαρά το ποιος προηγείται στο φαύλο κύκλο, τον τάχα μου αδιόρθωτο. Το να θέσει η Πολιτεία στόχους στην Εκπαίδευση και να τους υπηρετεί είναι βασικό στην αλλαγή των αντιλήψεων και στην αρχή μιας αργής πορείας βελτίωσης. ( Αναφέρομαι, κυρίως, στην περί τεχνικής εκπαίδευσης αντίληψη που έχει καλλιεργηθεί στην Ελλάδα από τον επαρχιωτισμό των ελληνικών κυβερνήσεων.)
Φιλιά, θερσίτη.
Δημοσίευση σχολίου