Η χώρα που γέννησε και σκότωσε το διάλογο

Στη μικρή αυτή γωνιά που χιλιάδες χρόνια πριν γέννησε τη δημοκρατία, την ανεκτικότητα και το διάλογο, ήρθε η δύσκολη ώρα να κλείσει τον κύκλο όλων αυτών των αγαθών που προσέφερε αφειδώλευτα τότε στην ανθρωπότητα. Ήρθε –κι αυτό το συνειδητοποιούμε διαρκώς τα τελευταία χρόνια- η αποφράδα στιγμή να συνειδητοποιήσουμε το θάνατο του διαλόγου.

 

Για τη δημοκρατία κανείς Νεοέλληνας δεν μπορεί να ισχυριστεί πως τη βίωσε με ικανοποιητικό τρόπο στο νεοελληνικό κράτος από την ίδρυσή του μέχρι τις μέρες μας. Τα θετικά συναισθήματα και οι ελπίδες που μας γέννησε η Μεταπολίτευση του 1974 γρήγορα έδωσαν τη θέση τους στη δυσθυμία και τις μελαγχολικές σκέψεις. Το κόμμα υποκατέστησε τους δημοκρατικούς θεσμούς και διδάχτηκε και δίδαξε τους κομματικούς πατριώτες πώς να περιγράφουν και να αποφεύγουν τη δημοκρατία. Η αξιοκρατία, που στη δυτική Ευρώπη αναγνωρίστηκε ως όρος «εκ των ων ουκ άνευ», στην Ελλάδα ποτέ δεν κατάφερε να αποδιώξει την οικογενειοκρατία, τον κομματισμό και την ημετεροκρατία κάθε είδους.

 

Το έσχατο σημείο της βιωμένης μελαγχολίας για την έκπτωση των δημοκρατικών θεσμών είναι η παντελής απουσία του διαλόγου. Όπου κι αν γυρίσεις σήμερα το βλέμμα σου, γίνεσαι μάρτυρας παράλληλων μονολόγων γεμάτων αυτάρεσκεια και αλαζονεία. Πολιτικοί, δημοσιογράφοι, καλλιτέχνες, δάσκαλοι, μαθητές αποδεικνύουν με την καθημερινή τους ένδεια επιχειρημάτων και τις κραυγαλέες φωνασκίες ότι αυτός ο τόπος δεν πρόκειται να αλλάξει ποτέ. Σαν να μας έχει καταραστεί κάποιος να γίνουμε η ταφόπλακα που θα σκεπάσει και θα στερήσει το οξυγόνο από τις αξίες και τα αγαθά που έπλασε και διέδωσε στην ανθρωπότητα η αρχαία Ελλάδα.