Θέσεις του ΣΥΝ για την εκπαίδευση και αντίλογος (β΄ μέρος)

Συνεχίζω σήμερα την …υποχρέωσή μου για την κριτική παρουσίαση των Θέσεων του ΣΥΝ για την εκπαίδευση, όπως αυτές παρουσιάστηκαν στο κείμενο-άρθρο της πανεπιστημιακού Σίσσυς Βελισσαρίου, μέλους της ΚΠΕ του ΣΥΝ, δημοσιευμένο στις 3/7/2011 στα Ενθέματα της Αυγής.

 Δίνω με έντονα γράμματα τα κατ’ εμέ κύρια σημεία και από κάτω παραθέτω τα σχόλιά μου.

   

6) Αποτελεί ιστορική ευκαιρία να μετατρέψουμε την καταστροφική μανία του Μνημονίου εναντίον κάθε μορφής δημοσίου πράγματος σε επαναστατική δυνατότητα για την επαναξιολόγηση της έννοιας του δημόσιου, μέσα βεβαίως από την ανασηματοδότησή της με νέες μορφές και περιεχόμενα.

ΔΙΚΟ ΜΟΥ ΣΧΟΛΙΟ:

Ναι, η επαναξιολόγηση είναι απαραίτητη, αλλά θα την περάσουμε και στους υπηρετούντες την έννοια του δημόσιου συμφέροντος; Και αν φανεί πως πολλοί μα πάρα πολλοί λειτουργοί του δημοσίου είναι ανάξιοι ή αποδεδειγμένα εγκληματικά αδιάφοροι, τι θα τους κάνουμε; Θα τους συνετίσουμε; Ξέρετε ασφαλώς τι σημαίνει κομματικός εγκάθετος; Ξέρετε πόσο εγκληματικά αδιάφορος μπορεί να αποδειχτεί για όλα εκτός από την κομματική εκδούλευση; Ή στο ΣΥΝ δεν εμφανίζεται αυτή η παθογένεια του κομματικού συστήματος;

7) Μπορούμε να θέσουμε ως αίτημα την κατάργηση όλων των μορφών ιδιωτικής εκπαίδευσης, ιδιωτικοποιημένων λειτουργιών και σχέσεων εργασίας, επαναφέροντας ως κρουστική δύναμη δύο πάγια αιτήματά μας:

ΔΙΚΟ ΜΟΥ ΣΧΟΛΙΟ:

Και αν καταργηθούν, οι εκατοντάδες χιλιάδες εκπαιδευτικών που απασχολούνται εκεί, εξαίρετοι κατά τα άλλα και συνήθως πιο παραγωγικοί, μια και έχουν και την ανταγωνιστικότητα και την παραγωγικότητα και την αξιολόγηση που εμείς εξορίσαμε από το δημόσιο σχολείο, τι θα απογίνουν; Ελπίζω ότι δεν θα μου αντιτείνετε την ανάγκη να κρατικοποιηθούν τα ιδιωτικά σχολεία και φροντιστήρια. Τέτοια πρέσβευε ο Κουφοντίνας ανάμεσα στη μια επαναστατική δολοφονία και στην άλλη και στα διαλείμματα από την επίβλεψη της βίλας του στο Βαρνάβα και της εξοχικής μεζονέτας στην Κερατέα.

8) α) την ελεύθερη πρόσβαση όλων των παιδιών, ανεξαρτήτως φυλής, θρησκεύματος και εθνότητας, στο δημόσιο πανεπιστήμιο, ένα πανεπιστήμιο εμπλουτισμένο με νέο ανθρώπινο δυναμικό που με προσήλωση στη διδασκαλία και την έρευνα θα μορφώνει, θα εκπαιδεύει και θα διαπαιδαγωγεί.

ΔΙΚΟ ΜΟΥ ΣΧΟΛΙΟ:

Τι ωραίο όνειρο! Μακάρι. Αλλά η κ. Βελισσαρίου, που είναι εν ενεργεία πανεπιστημιακή καθηγήτρια, μπορεί να διαβεβαιώσει τον οποιονδήποτε αμύητο πως σε κανένα ελληνικό πανεπιστήμιο δεν υπηρετείται επαρκώς κανένας από τους ανωτέρω στόχους, ακόμη και εκεί που η πλειοψηφία του ΕΔΠ είναι αριστερών και προοδευτικών φρονημάτων. Ας θυμηθούμε τους πρυτάνεις που θήτευσαν και στα σωφρονιστικά καταστήματα για κατάχρηση κονδυλίων. Δεν ανήκαν κυρίως στη δεξιά. Αυτοί, οι δεξιοί, ξέρουν να κλέβουν και να κρύβουν. Όσοι πανεπιστημιακοί ασκούν την έρευνα και δεν είναι λίγοι είναι σεμνοί, αθόρυβοι και απασχολημένοι, για να κάνουν δημόσιες σχέσεις. Μόνο στο εξωτερικό γίνονται γνωστοί, γιατί η έρευνα μετράει έξω. Εδώ ενοχλεί.

9) β) την κατάργηση κάθε μορφής διδάκτρων.

ΔΙΚΟ ΜΟΥ ΣΧΟΛΙΟ:

Εδώ θα πρέπει να καταργηθούν και όσα κρυφά κονδύλια αφαιμάσσουν την ελληνική οικογένεια (φροντιστήρια, ιδιαίτερα, εξοπλισμός κτό.). Για αυτά πότε θα μιλήσει η Αριστερά; Ή βολευόμαστε κι εμείς οι υπηρετούντες την εκπαίδευση συμπληρώνοντας το εισόδημά μας οι περισσότεροι ή θησαυρίζοντας κάποιοι λίγοι από την παθογένεια του δημόσιου σχολειού;

Τα δύο τελευταία σημεία του άρθρου δεν χωρούν και λόγω χώρου αλλά και λόγω ουσίας. Θα σας τα δώσω σε τρίτη ανάρτηση.