Βρήκα στο ταχυδρομείο μου καθυστερημένα αυτό το ηλεκτρονικό μήνυμα. Εγώ και οι λίγοι σχετικώς συνοδοιπόροι στον εκπαιδευτικό αγώνα αλλαγής αυτής της συφοριασμένης και μίζερης κοινωνίας νιώθουμε ότι μπορούμε να αλλάξουμε τον κόσμο, γιατί υπάρχουν αυτά τα παιδιά. Γιατί υπάρχουν τέτοια παιδιά, σαν τη Μ-Χ. Και θα τον αλλάξουμε. Σε ευχαριστούμε, κοπέλα μου, που υπάρχεις και προστατεύεις τα όνειρά σου από τις επιβουλές του κόσμου της γενιάς μας.
Κύριε Θερσίτη,
δεν υπήρξα ποτέ μαθήτριά σας αλλά μου έχετε διδάξει πάρα πολλά. Διαβάζω τα ιστολόγιά σας εδώ και αρκετό καιρό. Ξέρετε, κι εγώ θέλω ν' αλλάξω τον κόσμο. Το 'χω πει και στους καθηγητές μου και οι περισσότεροι λένε πως η επαναστατική φούρια των νέων φτάνει το πολύ μέχρι τα 25. Μετά ο άνθρωπος βλέπει τα πράγματα πιο "ώριμα". Συμβιβάζεται -συμβιβασμός- τι βρόμικη λέξη όπως λένε και οι U2!
Νομίζουν πως όταν κάποιος θέλει ν' αλλάξει τον κόσμο, στοχεύει στο να γίνει πλανητάρχης. Αρνούνται να πιστέψουν ότι ο καθένας μας μπορεί να αλλάξει τον δικό του κόσμο. Την παρέα του, την τάξη του, τη γειτονιά του. Δεν ξέρω πώς είναι τα πράγματα στα σχολεία της Αθήνας. Πάντως στην επαρχία, σε σχολικές κοινότητες πιο κλειστές όπου όλοι σε ξέρουν και τους ξέρεις και όπου οι καθηγητές σου μένουν στη διπλανή γειτονιά, το να επαναστατήσεις και να αντιδράσεις είναι κάτι που θα σε στιγματίσει. Και στους καθηγητές και στους συμμαθητές.
Ο μικρός πρίγκιπας τελικά είχε δίκιο όταν έλεγε ότι οι μεγάλοι μετρούν τα πάντα ποσοτικά. Πόσο γενικό βγάζει; Πόσες σελίδες ήταν η έκθεσή του; Πόσα μεταπτυχιακά έχει σκοπό να κάνει;
Η φιλόλογός μας φέτος μας το είπε ξεκάθαρα: "Εγώ δεν ήθελα να γίνω φιλόλογος. Ήθελα να γίνω δικηγόρος. Ήθελα να ακολουθήσω ένα επάγγελμα με ανέλιξη". Ζήτησα από μια εξαιρετική μου δασκάλα να μου το ερμηνεύσει αυτό. Πως γίνεται να μας το λέει κατάμουτρα; Η απάντησή της ήταν: "Μη σκας! Τα πράγματα είναι απλά. Εμείς οι καθηγητές είμαστε ιδρυματικοί τύποι. Βγάλαμε μια σχολή και ήρθαμε να διδάξουμε σε μια γενιά με μοναδικό προσόν ένα πτυχίο. Για να γίνει κάποιος παιδαγωγός, δεν αρκεί ένα πτυχίο! Πρέπει να εντρυφήσεις στις ανώτατες σπουδές του πανεπιστημίου της αγάπης".
Κύριε Θερσίτη, πιστεύω πραγματικά πως το εκπαιδευτικό σύστημα δεν θα το αλλάξει κάποια κυβέρνηση. Εσείς κι εμείς θα το αλλάξουμε. Εγώ σε δύο χρόνια θα σταματήσω να είμαι μαθήτρια, όνειρό μου όμως είναι να ασχοληθώ με την εκπαίδευση και να κάνω ισόβιο διδακτορικό στην αγάπη, όπως είπε και η καθηγήτριά μου.
Χαίρομαι πολύ να διαβάζω νέα δικά σας και των μαθητών σας. Είστε μια απόδειξη του ότι η επαναστατική φούρια δεν σταματάει στα 25!
Πριν από 13 ώρες
9 σχόλια:
Τι αισιόδοξη ανάρτηση, καλέ μου συνάδελφε. Η μικρή σου αναγνώστρια κι εσύ φωτίσατε υπέροχα τη μέρα μου. Σας ευχαριστώ και τους δυο που είστε εκεί έξω, μέσα στις σχολικές αίθουσες.
Αφού υπάρχουν παιδιά που γράφουν έτσι, υπάρχει σοβαρή ελπίδα !
Απόδειξη ότι είναι πολύ ερασιτέχνες οι δολοφόνοι ονείρων που λέγονται και ασυνείδητοι καθηγητές.
Ωραίο κλείσιμο της χρονιάς και μπράβο για το δόσιμό σας στις μικρές ψυχούλες,Θερσίτη!
Όσο για τη δικηγόρο και την 'ανέλιξη',γελάσαμε μέχρι δακρύων στη λυκοφωλιά!
Να, βρε Θερσίτη, υπάρχει και η άλλη όψη. Αυτή.
Ε...είναι λίγο πιο ισχνή, τι να κάνουμε...
Με ευχαριστεί και με γεμίζει ευτυχία και ελπίδα το γεγονός ότι υπάρχουν καθηγητές όπως εσείς που θέλετε να αλλάξει πια αυτό το ψυχοπλακωτικό και άθλιο εκπαιδευτικό σύστημα μέσα από την σωστή εκπαίδευση των καθηγητών μας. Γιατί υπάρχουν καθηγητές που κοιτούν μόνο να κάνουν το μάθημά τους αδιαφορώντας για τις γνώσεις που θα λάβουν οι μαθητές. Γιατί κύριε Θερσίτη μόλις τελείωσα το σχολείο και οι καθηγητές που είχαν θέληση να μου μάθουν ήταν μετρημένοι στα δάχτυλα. ΄Όσο για την επανάσταση πάντα πίστευα πως πρώτα απ' όλα γίνεται μέσα στην καρδιά μας. Είμαστε εδώ και σας φωνάζουμε σε εσάς τους μεγάλους πως ζούμε για τα όνειρα μας και τα διεκδικούμε. Υπάρχουμε και εμείς που θέλουμε να πολεμήσουμε για ένα καλύτερο αύριο και όχι να βολευτούμε. Υπάρχουμε εδώ και θέλουμε να κάνουμε την γνώμη μας να ακουστεί, δεν είμαστε η γενιά του καναπέ ή του υπολογιστή όπως κάποιους βολεύει να λέγεται. Συνεχίστε να μας φωτίζεται με τις γνώσεις, τις ιδέες και τις απόψεις σας. Γιατί μπορεί μέσα από το μάθημά σας να μιλάτε στις καρδιές των παιδιών και να τις γεμίζεται με ιδέες όπως ακριβώς και εμένα ένας καθηγητής μου! Πάντα θα σας εκτιμώ!!!!
Φίλοι και συνάδελφοι, ευχαριστώ όλους για τα καλά λόγια που γράψατε για τη "μικρή" επιστολογράφο μου. Και νομίζω πως πρέπει να ευχαριστούμε, συνάδελφοι, παιδιά σαν τη Μαρία και την άλλη Μαρία, την Aurora. Να ευχηθώ αποτελέσματα που ταιριάζουν στα όνειρά σας και αγώνα μέχρι το τέλος. Και προς τους συμμαθητές σας να είστε αυστηροί, όπως θα είμαι κι εγώ προς τους συναδέλφους μου.
Μαρία, το Θερσίτη κανείς πριν από εσένα δεν τον είπε κύριο. Να μην τον ξαναπείς ούτε εσύ.
Με συγχωρείτε....
Μαρία, αν ξαναζητήσεις συγνώμη, θα θυμώσω.
Ανάρτηση Σχολίου