Μουσικῆς ἄτερ παιδεία οὐκ ἔνι

Στην αδικημένη πριγκιπέσσα της Αυλής των Αψβούργων

Ο συγχρωτισμός με τους νέους και τις νέες συνιστά για εμάς, τους γηραιότερους, κλειδί διαρκούς νεότητας. Οι λόγοι είναι προφανείς: κέφι, όνειρα, χαμόγελο, χιούμορ, αγνότητα, που τόσο λείπει από τη γενιά μας. Ως αντάλλαγμα στα δώρα αυτά τι μπορούμε να δώσουμε; Πάντα θα παραμένει ο ισολογισμός παθητικός για εμάς. Ωστόσο η προσπάθειά μας επιβάλλεται να είναι άοκνη και διαρκής.
Στο πλαίσιο αυτής της δεοντολογίας οριοθετώ και εγώ ως δασκαλος το ρόλο μου. Εν ολίγοις θεωρώ μέσα στο «καθηκοντολόγιό» μου μεταξυ των άλλων και τα ακόλουθα:
Α) βασικές οδηγίες υγιεινής διατροφής κυρίως για την αξία του πρωινού
Β) Βασικές αρχές προσωπικής υγιεινής
Γ) ένα πλαίσιο ηθικών αρχών για την ενδοσχολική και εξωσχολική ζωή
Δ) εμπέδωση της αξίας της προσωπικής καλλιέργειας και της ανάγκης ισόβιου αγώνα για την προσωπική μόρφωση
Ε) μετάδοση της πρέπουσας απέχθειας για την τηλεοπτική σκουπιδοπαραγωγή
Στ) εμφύσηση μιας υψηλής αισθητικής που δεν ανέχεται καμιά παραχώρηση στο «εμπορικό», στο σκυλάδικο, στο φτηνό τραγούδι.

Περιορίζομαι στο τελευταίο, Σίσσυ, για να εκφράσω δυο επιχειρήματα.
ΟΙ μαθητές μου τουλάχιστον γνωρίζουν ότι είμαι ένας κανονικός άνθρωπος ως προς την ψυχοσύνθεση, όπως και εκείνοι. Λυπάμαι, δηλαδή, χαίρομαι, ενθουσιάζομαι, απογοητεύομαι, ονειρεύομαι, φοβάμαι, ελπίζω. Στο πηγάδι, λοιπόν, αυτό των συναισθημάτων άλλοτε βυθίζομαι κι άλλοτε ανυψώνομαι. Τότε οι μουσικές και τα τραγούδια με συντροφεύουν και με παρηγορούν. Ο Χατζιδάκις, ο Λοΐζος, ο Ξαρχάκος, ο Λουδοβίκος, ο Τσακνής, οι Scorpions, οι Beatles, τα fados, ο «Άγιος» Μάρκος της Σύρας με όλη τη ρεμπέτικη συντροφιά του τραγουδούν μαζί μου και με στηρίζουν.
Δεν έχω κανένα τραγούδι, κανένα δίσκο του Κιάμου, του Τερζή, του Τερλέγκα, της Άντζελας Δημητρίου, του Σφακιανάκη και των άλλων αυτής της συνομοταξίας.
Τούτο σημαίνει πως δεν έχω συναισθήματα;
Τούτο σημαίνει πως δε χρειάζομαι παρηγοριά;
Τούτο σημαίνει πως δεν είμαι κανονικός άνθρωπος;
Αυτά τα ερωτήματα ας τα απαντήσουν οι μαθητές μου για την προσωπικότητά μου. Θα πω όμως εγώ την προσωπική μου άποψη για την αποχή ή την καθαρότητά μου αυτήν.

Δεν έχω επαφή με τα εμπορικά μουσικά σκουπίδια, επειδή:
α) δεν είμαι θύμα της τηλεοπτικής αποχαύνωσης
β) δε θεωρώ πως αποτελούν ψυχαγωγία ούτε καν διασκέδαση.
Όταν –σπανίως, είναι η αλήθεια- βγαίνω για διασκέδαση, επιλέγω μαγαζιά με μουσική –ζωντανή ή ηχογραφημένη- που με ψυχαγωγεί, με συγκινεί και με σέβεται. Νεαροί φοιτητές με μουσικές κλίσεις, που δουλεύουν Παρασκευοσαββατοκύριακο για να ενισχύσουν τις σπουδές τους, νεαροί ή μεσήλικες με αγάπη για το τραγούδι παντού βρίσκονται να προσφέρουν συγκινήσεις και να «αναμοχλεύσουν» τις μνήμες.
Το ερώτημα που ίσως τεθεί από τους νέους είναι αυτό που με θράσος μού πέταξε στα μούτρα μία απουσιολόγος στην Κοκκινιά:
-Δηλαδή το Σαββατόβραδο θα διασκεδάσουμε με Χατζιδάκι; Θα το κάψουμε με αδελφούς Κατσιμίχα; Και υπάρχουν τέτοια μαγαζιά;
-Ναι, υπάρχουν. Ιδίως στην Κοκκινιά, στη Δραπετσώνα, στα Καμίνια, στην αγια-Σοφιά και στην Καλλιθέα, στο Νέο Κόσμο, στη Δάφνη, στον Εύοσμο, στην Άνω Πόλη, στην Καλαμαριά, στου Χαριλάου, στα Γιάννενα, στη Δράμα, στην Καβάλα. Παντού.
-Ναι, υπάρχουν. Ναι, μπορείς να τα επιλέξεις. Κι όταν σιγοτραγουδήσεις μια φορά χορεύοντας τη Φραγκοσυριανή, δε θα μπορέσεις ποτέ να τραγουδήσεις: «Απόψε θα γίνω κι εγώ τσούλα σαν τις τσούλες που πηδάς».
Εκτός βέβαια, αν έχεις πάρει και καμιά δόση ινδικής καννάβεως, ηρωίνης, κοκκαΐνης, παραισθησιογόνων κτό.
Αυτά και σας αγαπώ,
αν και με πληγώνετε με τις επιλογές σας
Ο δάσκαλός σας