Από το Υπουργείο Παιδείας ανακοινώθηκε η διακοπή αποσπάσεων εκπαιδευτικών Δ.Ε. στις Δ/νσεις και τα Γραφεία Δ.Ε..
Ελπίζω πως δεν είναι μόνο είκοσι οι φίλεργοι συνάδελφοι και πως θα ακολουθήσουν και άλλα κύματα αποπομπών.
Με πολλή αγάπη βεβαίως.
Ο χαμαιλέων φόρεσε τώρα τα πράσινα και πολύ απλά... Διαβάστε τη συνέχεια.
ΖΗΤΗΜΑ άμεσης κατάργησης της βάσης του δέκα ανοίγει η επιτροπή Μπαμπινιώτη, η οποία θα παραδώσει στις 20 Νοεμβρίου τις τελικές της προτάσεις για το νέο Λύκειο, το Εθνικό Απολυτήριο και τις αλλαγές στο εξεταστικό σύστημα, στην υπουργό Παιδείας κ. Άννα Διαμαντοπούλου. Τα περισσότερα μέλη του Συμβουλίου Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης συμφώνησαν χθες με πρόταση της ΓΣΕΕ για κατάργηση της βάσης του δέκα και θα τη συμπεριλάβουν στο τελικό πόρισμα.
Πού ήσουν, κυρ Μπαμπινιώτη,όταν η Ξανθάκη αποφάσιζε μετά από οικογενειακό συμβούλιο να επιβάλει τη βάση του δέκα;
Α, και να μην ξεχάσω. Αίτηση για Γ.Γ. έκανες;
Αφιερώνεται στα ανθρώπινα τρίμματα που ρυπαίνουν με την παρουσία τους τη δημόσια εκπαίδευση.
Όλα όσα βιώνουμε στο στενό χώρο του σχολειού μας ο καθένας καθώς και όλες οι προσλαμβάνουσες που πανταχόθεν έρχονται αναδεικνύουν τη σοβαρότητα του προβλήματος της δημόσιας εκπαίδευσης και ευρύτερα της εκπαίδευσης. Οι απόψεις για τα βασικά προβλήματα του χώρου μας κυμαίνονται από εκείνες που αποδίδουν όλα τα προβλήματα στη λειτουργία των κομμάτων και τις επεμβάσεις των κυβερνητικών δικτύων μέχρι εκείνες που αδιαφορούν προκλητικά θεωρώντας το σχολείο απλώς χώρο για να δικαιολογούν τη μισθοδοσία τους.
Η άποψή μου αναδεικνύει το δάσκαλο σε κεντρικό πόλο της υπόθεσης εκπαίδευση, παιδεία, μόρφωση. Ωστόσο πρέπει να σημειώσω πως ο κεντρικός ρόλος μπορεί ενίοτε να αποβαίνει ευεργετικός αλλά πολλές φορές και να αναδεικνύεται ως η αιτία που συμβάλλει, ώστε να κακοφορμίσει το άρρωστο ούτως ή άλλως σώμα της δημόσιας εκπαίδευσης. Ελεεινά παραδείγματα όλοι αυτοί οι κηφήνες που προκλητικά λυμαίνονται το χώρο της εκπαίδευσης αραχτοί στις διάφορες διοικητικές θέσεις, άνεργοι, άεργοι και δυσώδεις. Ας είναι καλά το Πασόκ που επέτρεψε να παίρνουν μόρια Φολεγάνδρου από τη Μητροπόλεως ή τη Λυκούργου.
Πώς λοιπόν μπορεί να αναδειχτεί ο ρόλος του δασκάλου;
Κατ' αρχάς οφείλει ο προοδευτικός δάσκαλος να προστατεύσει τον εαυτό του από την αλλοτρίωση και την εργαλειοποίηση, γιατί τότε θα εξελιχθεί σε άθλιο γρανάζι του συστήματος. Η διαρκής εγρήγορση επιβάλλεται να μεταφέρεται ως στάση ζωής και στους μαθητές, ώστε ποτέ μα ποτέ οι νέοι μας να μη συμβιβάζονται με την ευκολία και το βόλεμα.
Ο προοδευτικός δάσκαλος έχει ακόμη χρέος να προσαρμόζει το μορφωτικό αγαθό που μεταφέρει στο μαθητή έτσι, ώστε ποτέ να μη μεταβάλλεται το μάθημα σε ρουτίνα, αλλά να αποτελεί κάθε μέρα μια νέα μορφωτική έκπληξη και ελπίδα. Αυτό επιβάλλεται ιδίως στα ανθρωπιστικά μαθήματα γενικής παιδείας, στα οποία και η πίεση της ύλης είναι μικρότερη.
Ο προοδευτικός δάσκαλος έχει καθήκον να πολιτικοποιήσει τους μαθητές του, να τους εξελίξει δηλαδή σε ενεργούς πολίτες που θα ενδιαφέρονται για τις κοινές υποθέσεις και θα μάχονται για αυτές. Χρειάζεται ασφαλώς και να τους αναδείξει τα μεγάλα διλήμματα που αποτελούν τα διακυβεύματα στη σύγχρονη κοινωνία και στη σύγχρονη πολιτική σφαίρα. Ωστόσο ο προοδευτικός δάσκαλος πρέπει να μη μετατρέπεται σε κομματικό προπαγανδιστή. Ακριβέστερα πρέπει οι μαθητές του να μη γνωρίζουν τι ψηφίζει και ταυτόχρονα να εμπιστεύονται απόλυτα την πολιτική του στάση και κρίση.
Ο προοδευτικός δάσκαλος έχει χρέος να νοιάζεται για ολόκληρο το εκπαιδευτικό σύστημα και να μην κλείνεται στο δικό του σχολικό παράδεισο αδιαφορώντας για όσα γίνονται στην Κατερίνη ή στον Άι-Στράτη. Ο αυτοεγκλεισμός στο δικό του μικρόκοσμο συνιστά μικροαστική, δηλαδή αντιδραστική φιλοσοφική θεωρία και στάση ζωής. Έχει υποχρέωση να καταλάβει πως η εκπαίδευση θα βελτιωθεί και με την προοδευτική μεταρρύθμιση της νομοθεσίας, όχι μόνο με ατομικές πρωτοβουλίες σε τοπικό επίπεδο.
Ο προοδευτικός δάσκαλος έχει όραμα να αλλάξει τον κόσμο. Τον κόσμο των μαθητών του, τον κόσμο των συμπολιτών του, τον κόσμο της χώρας του και όλης της γης. Και ταυτόχρονα είναι σίγουρος πως θα τα καταφέρει. Έστω κι αν χρειαστεί να πολεμήσει μόνος του.
Θα μπορούσα να γράψω για τον προοδευτικό δάσκαλο, που είχα στο μυαλό μου, για να διαχωρίσω τον εαυτό μας από διάφορους τυχάρπαστους που λυμαίνονται τη δημόσια εκπαίδευση και διασύρουν την έννοια του δασκάλου. Θα το κάνω αργότερα, γιατί πήρα αυτό το μήνυμα από ένα νέο άνθρωπο
που αγωνίζεται να μορφωθεί μέσα στη δημόσια εκπαίδευση,
που αγωνιά για το μέλλον της χώρας του και το προσωπικό του,
που φοβάται για το μέλλον της δημοκρατίας, όπως τη διακρίνει να βιάζεται από παντοειδείς ανερυθρίαστους κηφήνες,
που θέλει να συμβάλει στη βελτίωση του σχολείου του αλλά με σεβασμό στις δημοκρατικές διαδικασίες και με πυγμή.
Το μόνο που έχω να πω είναι: Πολιτικοί, δάσκαλοι και κάφροι της δημόσιας εκπαίδευσης, σκύψτε και πάρτε ένα μάθημα από ένα υπεύθυνο αυριανό πολίτη. Και μερικοί από εσάς βάλτε επιτέλους τη θηλιά στο λαιμό σας και βουτήξτε από ένα μπαλκόνι.
Κύριε Αντώνη γειά σας!
Εκτιμώ την άποψή σας και σέβομαι τις συμβουλές. Γι' αυτόν ακριβώς το λόγο, θεωρώ απαραίτητο να γνωρίζετε την κατάσταση που επικράτησε σήμερα στο σχολείο μας, "περίοδος καταλήψεων" καθώς είναι.
Το σχολείο μας, το Γ.Λ. Κ., σήμερα τέλεσε υπό κατάληψη! Κάθε χρόνο η ίδια ιστορία! Μια παρέα παιδιών, συνήθως μαθητές που το μόνο που έχουν να δείξουν είναι η ψευτομαγκιά τους, βάζουν δυο λουκέτα στις δύο πόρτες του σχολείου και έτσι απλά κλείνει το σχολείο. Έιναι η μοναδική ευκαιρία που έχουν αυτά τα παιδιά να στρέψουν τα βλέμματα των συμμαθητών τους πάνω τους. Μετά, πρόχειρα η παρέα αυτή αυτοαποκαλείται συντονιστικό και καταγράφονται τα αιτήματα που όντως υπάρχουν και είναι σοβαρά. Ανάμεσα στους καταληψίες και μαθητές τους 15μελούς, που από τη μέρα των εκλογών δεν ασχολήθηκαν ούτε στο ελάχιστο με το σχολείο τους. Aυτό είχαμε να αντιμετωπίσουμε σήμερα στο σχολείο μας. Δυστυχώς επικράτησαν οι καταληψίες!
Μπροστά στη σχολική πύλη υπήρχε ένα αυτοκίνητο τοποθετημένο παράλληλα στην πόρτα το οποίο έγραφε πάνω "Χρυσή αυγή-ΝΑΖΙ'' και είχε ζωγραφισμένη τη σβάστικα και το γνωστό σταυρό μέσα σε κύκλο. Ένα πανό επίσης κρεμασμένο επάνω απ' την πύλη είχε το σημάδι με το σταυρό σε κύκλο. Το αμάξι μετά από λίγη ώρα το απομακρύνανε απ' την πόρτα.
Προσπαθήσαμε να συζητήσουμε με τους συμμαθητές μας (αυτούς που οργάνωσαν την κατάληψη) αλλά δεν τα καταφέραμε. Όλοι μ' ένα τσιγαράκι στο χέρι χλευάζανε την κάθε μας πρόταση για μια πιο οργανωμένη και δημοκρατική κίνηση που περιελάμβανε συνάντηση με το δήμαρχο, δημοσίευση άρθρων και συναντήσεις και συζητήσεις με αρμόδιους. Να γνωστοποιήσουμε τα αιτήματά μας τουλάχιστον! Τίποτα δεν είχε απήχηση! Μετά, ο πρόεδρος τους 15μελούς και παιδιά της Β' Λυκείου (οι οποίοι εποφθαλμιούν του χρόνου να βρίσκονται στη θέση του πρώτου) πήραν το μικρόφωνο και πολύ απλά είπαν πως: 'Όποιος είναι κατά πάει δεξιά-όποιος είναι υπέρ πάει αριστερά". Η πλειοψηφία ήταν υπέρ. Πλειοψηφία αποτελούμενη από παιδιά που είναι απλά αδιάφοροι και τους συμφέρει μια μέρα χωρίς σχολείο! Στο επόμενο μισάωρο οι περισσότεροι απ' τους μισούς είχαν φύγει! Βολεμένα παιδιά που έχουν τον μπαμπά και τη μαμά από πίσω να πληρώνει το ιδιαίτερο και το φροντιστήριο! Ελάχιστοι συμμαθητές μου όμως, μέσα σ' αυτούς κι εγώ βασιζόμαστε στο μάθημα του σχολείου και στην ενισχυτική! Κανείς δεν το σεβάστηκε όμως αυτό.
Οι καθηγητές μας μείνανε αμέτοχοι, αρκετά ευνοημένοι απ' το γεγονός ότι θα κάνουν τριήμερο (Π-Σ-Κ).
Απαγοητεύτηκα υπερβολικά πολύ σήμερα...Που στο καλό πάμε; Όλη την ώρα ένιωθα πως έπρεπε να κάνω κάτι που όμως δεν έκανα. Πράγματι, τι πιστεύετε εσείς ότι θα έπρεπε να κάνουμε, έστω εμείς ένα μικρός πυρήνας; Πως νομίζετε ότι πρέπει να αντιδρούμε και να δρούμε σε τέτοιες περιπτώσεις όταν η διεκδίκηση και ο αγώνας εκχυδαϊζονται με τέτοιο τρόπο;
Θα ήθελα πολύ να υποβάλω όλα τα παραπάνω ερωτήματα στους καθηγητές μου, δυστυχώς όμως δεν είναι διαθέσιμοι!
Το συνημμένο αρχείο περιέχει φωτογραφίες από το αυτοκίνητο και το πανό.
Με εκτίμηση,
Μ.-Χ. Κ.
Στις 9.30 βομβαρδιζόμαστε από τον Ιωάννη Μεταξά που λέει το όχι. Στις 10 ακόμη ο Μεταξάς μάς προστατεύει από το φασισμό. Στις 10.30 ακούμε τον ιστορικό του ΓΕΣ να εξηγεί πώς η Ελλάδα ήταν προετοιμασμένη να αντιμετωπίσει την επίθεση (εντελώς ψευδές).
Στις 10.40 ο Μάνος τραγουδά πως δεν περνάει ο φασισμός. Περνάει όμως ο Μεταξάς.
Στις 12.00 ακούω το χαμό της Έλλης.
Τελικά φαίνεται πως στα σχολεία νίκησε ο φασισμός.
Έλλη, φίλησέ μας το Νίκο.
Αγαπητή Υπουργέ, αν αγωνιάς για τα κενά στα νησιά και αν είσαι υπέρ της αξιοκρατίας, μπορείς να πράξεις κάτι απλό:
Βρες τους κάφρους που είναι αραχτοί στα κεντρικά του Υπουργείου και στείλ' τους εκεί από όπου ήρθαν. Είναι εύκολο να τους βρεις: Είναι αυτοί που παίζουν νάρκες η πασιέnτζα στους υπολογιστές του υπουργείου ή μπαίνουν στο facebook ή έρχονται στο γραφείο με τσάντες από το Mall.
Επίσης μην ξεχάσεις να τους αφαιρέσεις τα μαϊμουδένια μόρια που αρπάζουν σε βάρος της μόρφωσης των παιδιών στα νησιά και στα ορεινά.
Έχεις τα άντερα; Δείξ' το!
Σε φιλώ
Θερσίτης
Σήμερα έγινε στο σχολείο μου σχολικό συμβούλιο. Μιλήσαμε μεταξύ των άλλων και για την ώρα προσέλευσης των μαθητών και για την αντιμετώπιση όσων έρχονται με καθυστέρηση στο σχολείο. Η πολιτική που ακολουθεί το σχολείο είναι να μένουν εκτός μαθήματος και σχολείου καθ' όλη τη διάρκεια της πρώτης ώρας όσοι καθυστερούν και προσέρχονται μετά την ολοκλήρωση της πρωινής προσευχής.
Πρότεινα να παίρνουν απουσία οι αργοπορημένοι, αλλά να τους επιτρέπεται να μπαίνουν να παρακολουθήσουν το μάθημα, αφού οι πρώτες ώρες είναι μαθήματα κατεύθυνσης.
Το σχολείο έκρινε πως δεν μπορούμε να αφήσουμε να διαλυθεί το σχολείο, όπως πέρυσι, οπότε οι μαθητές έμπαιναν στην τάξη στις 8.45.
Κι όταν παρενέβη η πρόεδρος του Συλλόγου Γονέων και είπε πως σε συγκεκριμένο καθηγητή συνέβαινε κατ' αρχάς αυτό, αφού εκείνος ερχόταν στις 8.55 ή στις 9.00, η συζήτηση ξαναγύρισε στους ψιττακούς και στις δυνατότητες αποστήθισης που εκείνοι διαθέτουν.
Άμα ήμουν καλά σε εσάς θα έκανα μάθημα;
Συζητήσεις επί συζητήσεων, ανακοινώσεις επί ανακοινώσεων για την εκπαίδευση. Τόσα εκατομμύρια επί τόσες χιλιάδες πόσο κάνουν; Δεν κάνουν τίποτε. Σίγουρα δεν κάνουν ένα σχολείο τα χρήματα. Τα λίγα ή τα πολλά χρήματα δε φτιάχνουν ένα σχολείο. Χρειάζονται και αυτά, αλλά η πρώτη ύλη είναι διαφορετική.
Όταν παλιότερα οι ημιμαθείς δάσκαλοι έφτιαχναν μαθητές με προσωπικότητα, δεν ήταν τα χρήματα που έλειπαν το μυστικό της επιτυχίας. Δεν ήταν η διαθεματικότητα που έδενε τις προσωπικότητες με στέρεα υλικά και έπλαθε τους αυριανούς πολίτες, γονείς, επαγγελματίες.
Ούτε τώρα είναι τα λίγα χρήματα το πρόβλημα του σχολείου.Είναι ασφαλώς η απουσία διδακτικού προσωπικού, αλλά ποια η διαφορά μεταξύ ενός καθηγητή Πληροφορικής που απουσιάζει από έναν άλλο που πληρώνεται στο σχολείο και την ώρα του μαθήματος αφήνει τα παιδιά στους υπολογιστές, να σερφάρουν, χωρίς καν να έχει εγκαταστήσει το ειδικό λογισμικό για την απαγόρευση επίσκεψης σε πορνογραφικές ιστοσελίδες; Που αφήνει τους μαθητές να παίζουν από το σχολείο διαδικτυακά παιχνίδια ή να παρακολουθούν βιντεοκλίπ της Λίτσας Γιαγκούση;
Ούτε τώρα είναι η απουσία επιμόρφωσης το πρόβλημα του σχολείου. Γιατί και όσοι έχουν πάρει επιμόρφωση (κι ο γράφων είναι μεταξύ αυτών) κατά κανόνα την αναζητούν ως τυπικό προσόν. Γιατί διαφορετικά δε θα έλειπαν από τα μαθήματα των επιμορφώσεων και δε θα ζητούσαν από το συνάδελφο να υπογράψει αντί αυτών.
Ούτε οι διευθυντές είναι το πρόβλημα του σχολείου. Όσο αμετροεπής κι αν είναι κανείς, όσο ράθυμος κι αν είναι, όσο κι αν μισεί τα παιδιά, ο κακός διευθυντής αντικαθίσταται από τους διδάσκοντες. Τον κλείνουν σε μια γυάλα και λειτουργούν, διοικούν το σχολείο.
Το πρόβλημα του σχολείου είναι οι δάσκαλοι. Αυτοί είναι η μαγιά, για να χτίσεις ένα σχολείο. Αυτοί είναι τα τούβλα, αυτοί είναι η λάσπη, αυτοί είναι το φως και η πνοή του σχολείου.
Δασκάλους χρειάζεται, κ. Διαμαντοπούλου, το σχολείο. Όταν όμως δάσκαλος στο σχολείο σου είναι ο κρετίνος που εκστόμισε τη λερή φράση που έθεσα σαν προμετωπίδα στην παρούσα ανάρτηση, πώς να φτιάξεις σχολείο; Όταν ο διευθύνων αναγνωρίζει σε όλα τα μέλη του συλλόγου διδασκόντων τη συγκινητική συνεισφορά στην ομαλή λειτουργία του σχολείου με το περί ο λόγος άτομο συμπεριλαμβανόμενο, πώς να στήσεις σχολείο; Όταν σύμπας ο μαθητικός πληθυσμός βρίζει και περιφρονεί και συγκρούεται με ένα δημόσιο υπάλληλο-"καθηγητή", πώς να ηρεμήσεις ένα σχολείο και να φτιάξεις το κλίμα που απαιτείται; Όταν μάλιστα τέτοιοι κρετίνοι έχουν καταφέρει να δηλητηριάσουν τις ψυχές των μαθητών και τους έχουν τοποθετήσει (οριστικά;) στα παιδιά που σκέφτονται την κοπάνα και την κατάληψη για χαβαλέ, πώς να χτίσεις ένα σχολείο;
Δει δη ανθρώπων ουχί χρημάτων.
Αυτό είναι το πρόβλημα, κ. Διαμαντοπούλου. Εμείς!
Καληνύχτα σας.
Στους μαθητές μου
Άκουσα πως τίποτα δε θέλετε να μάθετε.
Απ' αυτό βγάζω το συμπέρασμα πως είσαστε εκατομμυριούχοι.
Το μέλλον σας είναι σιγουρεμένο - το βλέπετε
μπροστά σας σ' άπλετο φως. Φρόντισαν
οι γονείς σας για να μη σκοντάψουνε τα πόδια σας
σε πέτρα. Γι' αυτό τίποτα δε χρειάζεται
να μάθεις. Έτσι όπως είσαι
εσύ μπορείς να μείνεις.
Κι έτσι κι υπάρχουνε ακόμα δυσκολίες, μιας κι οι καιροί
όπως έχω ακούσει είναι ανασφαλείς,
τους ηγέτες σου έχεις, που σου λένε ακριβώς
τι έχεις να κάνεις για να πας καλά.
Έχουνε μαθητέψει πλάι σε κείνους
που ξέρουν τις αλήθειες που ισχύουνε
για όλους τους καιρούς
μα και τις συνταγές που πάντα βοηθάνε.
Μιας και για σένα γίνονται τόσο πολλά
δε χρειάζεται ούτε δαχτυλάκι να κουνήσεις.
Βέβαια, αν τα πράματα ήταν διαφορετικά
η μάθηση θα 'τανε υποχρέωσή σου.
Συμπληρώνω το ωράριό μου σε ένα παλιό σχολείο της περιοχής. Μπήκα σε ένα τμήμα να διδάξω Θουκυδίδη, μάθημα Γενικής Παιδείας, σε ένα τμήμα στο οποίο κυριαρχούσαν τα παιδιά της τεχνολογικής κατεύθυνσης. Έκανα την πρώτη εισήγηση με διαλογικό τρόπο και χάρηκα τη συμμετοχή. Καμάρωνα το ενδιαφέρον, τις απόψεις, τις ερωτήσεις των μαθητών. Σκέφτηκα πως, αν δεν κάνεις το μάθημα μισητό, οι μαθητές συμμετέχουν, δρουν, πρωταγωνιστούν στο μάθημα.
Μπήκα έπειτα σε ένα τμήμα της πρώτης για έκθεση. Έδωσα ένα θέμα, για να δείξω πώς δουλεύουμε την έκθεση. Τα παιδιά, μετά από ένα πεντάλεπτο κατά το οποίο ήταν μάλλον κουμπωμένα, πήραν το μάθημα στα χέρια τους και το έκαναν εκείνα. Συντόνιζα παρά δίδασκα. Κἐφι, όρεξη, απόψεις, γιατί το θέμα τούς αφορούσε και το μάθημα γινόταν μαθητοκεντρικά.
Τυχερός είμαι.
Εδώ και τώρα είναι ανάγκη να ξαναέρθει ο μαθητής του γυμνασίου σε επαφή με τον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό. Αντί της υποτακτικής πρέπει να μιλήσουμε για την περιπέτεια, αντί του απαρεμφάτου της αναφοράς είναι ανάγκη να φέρουμε το δάσκαλο Αριστοτέλη και τη δημοκρατία μέσα στη σχολική τάξη.
Σήμερα μπήκα σε ένα τμήμα τρίτης λυκείου, για να διδάξω Επιτάφιο. Τον δίδαξα όπως ξέρω και θα ήθελα εγώ. Οι μαθητές όλοι μιλούσαν, ρωτούσαν, διατύπωναν άποψη, ξανασκέφτηκαν την έννοια της δημοκρατίας, ξαναθυμήθηκαν την περίοδο του Πελοποννησιακού Πολέμου.
Ενιωσα πως αυτήν την ώρα ήμουν ένας χρήσιμος δάσκαλος. Χωρίς δοτικές της αιτίας, χωρίς υπογεγραμμένες και δασείες. Αλλά με μαθητές-συνεργάτες, με μάθημα ουσίας και ωφελιμότητας μέσα σε μια δημοκρατία του Ευαγγελάτου και της Πετρούλας.
Φίλη Άννα,
το πρόβλημα του Υπουργείου που αναλαμβάνεις αρχίζει ήδη από το όνομά του. Το Θ στο όνομα του υπουργείου δείχνει το μεσαίωνα στον οποίο ακόμη κινείται το υπουργείο Παιδείας της Ελλάδας. Αυτό επιβάλλεται να αποβληθεί, γιατί η ανεξιθρησκία είναι βασική προύπόθεση του δημοκρατικού πολιτεύματος.
Αν πρέπει να προτείνω δύο πράγματα στις πρώτες αυτές μέρες σου στο νέο θώκο, είναι τα εξής:
1) Βάλε στον Εμμανουήλ Κριαρά μία οθόνη τηλεδιάσκεψης και ξεκίνα κάθε μέρα σου με μια πεντάλεπτη επαφή μαζί του. Θα δεις πως όσα πανεπιστήμια έχεις τελειώσει δε φτουρούν μπροστά στη σοφία του σπουδαίου δασκαλου.
2) Ξαπόστειλε από το Υπουργείο το Μπαμπινιώτη και όλους όσοι νομοθετούν στην εκπαίδευση ξεκινώντας από ιδεολογικές αφετηρίες και όχι από επιστημονικά δεδομένα. Η ξυνωρίς Μπαμπινιώτη-Γιανναρά-Σουφλιά κατά τη χρυσή -κυριολεκτώ δώ- τριετία Μητσοτάκη και ο εσμός Ξανθάκη-Μπαμπινιώτη-Στυλιανίδη-Άρεως κατά την απελθούσα πενταετία έχουν εμποτίσει το δημόσιο σχολείο με βαριά ιδεολογικά δηλητήρια, τα οποία χρειάζονται επειγόντως αποτοξίνωση.
Όξω οι οπαδοί της αρχαιολατρίας από τα δημόσια σχολειά!
Έχω δεχτεί πολλές φορές επαίνους για τον ...οργίλο χαρακτήρα μου και δεν έχω αντιδράσει απορρίπτοντάς τις καλές αυτές κουβέντες. Επιβάλλεται όμως να διευκρινίσω για όσους δε με γνωρίζουν εκ του σύνεγγυς ότι οργίζομαι εναντίον ανθρώπων μία ή δύο φορές το χρόνο. Η διαρκής οργή μου εστιάζεται στα κακώς κείμενα, στις άθλιες καταστάσεις που αντιμετωπίζω στο χώρο του σχολείου καθώς και στα δημόσια πράγματα.
Μόνο έτσι θεωρώ την οργή μέσο αγωγής. Φανταστείτε το μαθητή να ζει δίπλα σου (σ)την αθλιότητα και να σε βλέπει αμέτοχο και άβουλο. Έχεις απολέσει κάθε αξιοπιστία, κάθε ίχνος παιδαγωγικού κύρους.
Εκτός αυτής της παιδαγωγικά ωφέλιμης οργής θεωρώ την οργή στις διαπροσωπικές σχέσεις ένδειξη αδυναμίας και απώλειας ψυχραιμίας, η οποία μεταδίδεται και στο περιβάλλον και απομακρύνει τη σκέψη από την ουσία των προβλημάτων.
Είμαι άνθρωπος της ηπιότητας και του διαλόγου. Ωστόσο στις μέρες της τηλεοπτικής αποχαύνωσης ο διάλογος δεν ευδοκιμεί ή, κι όταν υπάρχει, τα ζιζάνια τον οδηγούν σε ανοξία και σε θάνατο. Θεωρώ πως το ιστολόγιό μου έχει συμβάλει στην ανάπτυξη του διαλόγου κυρίως μέσω των σκέψεων που διατυπώνω. Και στο μέλλον θα συνεχίσω αραιά να δημοσιεύω τις σκέψεις μου. Για διάλογο όσοι επιθυμούν διακαώς να ακούσουν τις σκέψεις μου, ας απευθύνονται στο anmih1@otenet.gr. Θα λαμβάνουν την απάντησή μου με παρρησία και διαύγεια.
Αυτό προς αποκατάσταση των πραγμάτων.
Στην Ηρώ, που έχασε τον αγαπημένο της παππού
Όποιο μαθητικό κείμενο κι αν διαβάσω με γεμίζει με ανησυχία σχετικά με τη γραμματοσύνη των νέων μας. Για να το πω απλούστερα: Τα παιδιά μας γνωρίζουν ολοένα και λιγότερη ορθογραφία, ολοένα και λιγότερη γραμματική. Και δε μιλώ για τα μέτρια ή χαμηλής επίδοσης παιδιά μας. Μιλώ για όλα, σχεδόν για όλα. Χωρίς να εξαιρούνται ούτε εκείνα που σπουδάζουν στη Φιλοσοφική (μερικά εξαιρείστε, ηρέμησε).
Θα μου αντιτάξει ίσως κανείς πως δεν έχει και ιδιαίτερη σημασία αν δεν ξέρει κανείς το συνδυασμός, το ελλιπής, το πώρωση. Ωστόσο η αγνοια της γραμματικής και η σύγχυση ανάμεσα στο ελλιπής και στο ελλιπείς, στο παίζετε και στο παίζεται δεν είναι χωρίς παρεπόμενες μελαγχολικές σκέψεις.
Όλα τούτα, μαζί ασφαλώς και με πληθώρα άλλων αδυναμιών, αποδεικνύουν πως το έργο των φιλολόγων στη μέση εκπαίδευση και των δασκάλων στο δημοτικό χωλαίνει, νοσεί, αποδεικνύεται ανεπαρκές.
Τις πταίει;
Ασφαλώς οι γονείς, με τις υπερβολικές διαφορετικές ασχολίες και απαιτήσεις τους.
Ασφαλώς οι διδάσκοντες με την πλημμελή άσκηση των καθηκόντων τους και με την άγνοια που τους χαρακτηρίζει.
Ευθύνη κολοσσιαία όμως φέρει και το αναλυτικό πρόγραμμα. Η κατασπατάληση χιλιάδων ωρών στο γυμνάσιο και στο λύκειο στα αρχαία ελληνικά από το πρωτότυπο, στη διδασκαλία της αρχαίας γραμματικής αφαιρούν χρόνο και προκαλούν σύγχυση στους μαθητές. Και δεν αποδίδουν, δεν έχουν αποδώσει τίποτε.
Ο Εμμανουήλ Κριαράς, ο πρωτομάστορας και πρωτεργάτης του δημοτικισμού, πρότεινε την ενδεδειγμένη λύση. Να επανακάμψει η επιστημονική προσέγγιση της διδασκαλίας της νέας ελληνικής και να αποβληθούν τα αρχαία από το πρωτότυπο από το γυμνάσιο.
