Μιχάλη Κατσαρού, Η διαθήκη μου

Αντισταθείτε
σ'αυτόν που χτίζει ένα μικρό σπιτάκι
και λέει : καλά είμαι εδώ.
Αντισταθείτε σ'αυτόν που γύρισε πάλι
και λέει : Δόξα σοι ο Θεός.
Αντισταθείτε
στον περσικό τάπητα των πολυκατοικιών
στον κοντό άνθρωπο του γραφείου
στην εταιρία εισαγωγαί - εξαγωγαί
στην κρατική εκπαίδευση
στο φόρο
σε μένα ακόμα που σας ιστορώ.
Αντισταθείτε
σ' αυτόν που χαιρετάει απ' την εξέδρα ώρες
ατέλιωτες τις παρελάσεις
σ' αυτή την άγονη κυρία που μοιράζει σμύρναν
σε μένα ακόμα που σας ιστορώ.
Αντισταθείτε πάλι σ' όλους αυτούς που λέγονται
μεγάλοι
στον πρόεδρο του Εφετείου αντισταθείτε
στις μουσικές τα τούμπανα και τις παράτες
σ' όλα τ' ανώτερα συνέδρια που φλυαρούνε
πίνουν καφέδες σύνεδροι συμβουλατόροι
σ' όλους που γράφουν λόγους για την εποχή
δίπλα στη χειμωνιάτικη θερμάστρα
στις κολακίες τις ευχές τις τόσες υποκλίσεις
απο γραφιάδες και δειλούς για το σοφό
αρχηγό τους.
Αντισταθείτε στις υπηρεσίες των αλλοδαπών
και διαβατηρίων
στις φοβερές σημαίες των κρατών και τη
διπλωματία
στα εργοστάσια πολεμικών υλών
σ' αυτούς που λένε λυρισμό τα ωραία λόγια
στα θούρια
στα γλυκερά τραγούδια με τους θρήνους
στους θεατές
στον άνεμο
σ' όλους τους αδιάφορους και τους σοφούς
στους άλλους που κάνουνε το φίλο σας
ως και σε μένα, σε μένα ακόμα που σας ιστορώ αντισταθείτε.
Τότε μπορεί βέβαιοι να περάσουμε προς την
Ελευθερία.

Αφήστε τα λουλούδια ν' ανθίσουν. Επιτέλους!

Εκεί στη Νέα Φιλαδέλφεια κάτι σημαντικό γίνεται, κάτι σπουδαίο συντελείται. Κι έρχεται η νομιμότητα να διορθώσει την αυθαιρεσία των αιρετών πριν δυο χρόνια και διορθώνοντας την αυθαιρεσία τους τραυματίζει μια σχολική κοινωνία και τα όνειρά της. Τα όνειρά της που είδε να ζωντανεύουν, να ενσαρκώνονται. Προσθέτω κι εγώ τη δική μου φωνή διαμαρτυρίας υπέρ της κοινωνίας καθηγητών, μαθητών και γονιών του 3ου Γυμνασίου Νέας Φιλαδέλφειας.
Διαβάστε τι γράφει η logia.

Έχω την χαρά και την τιμή να είμαι Πρόεδρος του Συλλόγου Γονέων και Κηδεμόνων του 3ου Γυμν. Ν. Φιλαδέλφειας.

Παίρνω το θάρρος να σας γράψω ζητώντας τη βοήθειά σας για ένα θέμα, που μας καίει όλους πολύ, τις κρίσεις των διευθυντών.
Στο καταταλαιπωρημένο σχολείο μας που υπέφερε από δεινά τουλάχιστον την τελευταία δεκαετία είχαμε την τύχη, μετά τις κρίσεις του 2007, να έρθει μια Διευθύντρια, η κυρία Μαρία Χατζηιωάννου, που κατάφερε το ακατόρθωτο: Από αχούρι, με μορφή εγκαταλελειμμένου, ξεχαρβαλωμένου αναμορφωτηρίου να το μετατρέψει σε σχολείο- αγκαλιά για όλα τα παιδιά.
Το σχολείο μας δεν είχε τίποτα σωστό. Ηταν όλα ξεχαρβαλωμένα, δεν παρείχε ούτε τα στοιχειώδη και επιπλέον λειτουργούσε και υπό ένα καθεστώς τρομοκρατίας και χαφιεδισμού. Τα παιδιά έκαναν συνεχώς καταλήψεις διεκδικώντας τα αυτονόητα. Μέχρι και το βάψιμο των αιθουσών το κάναμε οι γονείς κάποιες Κυριακές.
Και ήρθε αυτή η γυναίκα και έβαλε τάξη σε όλα, μα κυρίως έβαλε αγάπη.
Και το σχολείο μας έγινε αυτό, που έπρεπε να είναι τα σχολεία όλου του κόσμου.
Μια κυψέλη δημιουργίας και αγάπης.
Τέρμα τα προβλήματα, τέρμα η παραβατικότητα, τέρμα οι καταλήψεις.
Τα παιδιά ξεκίνησαν δράσεις και προγράμματα, που θα ζήλευε και το καλύτερο ιδιωτικό σχολείο.
Τα παιδιά αγάπησαν αυτήν, αγάπησαν τα μαθήματα, αγάπησαν το σχολείο τους σαν το σπίτι τους.
Το φροντίζουν. Το προσέχουν.

Και τώρα έρχεται το Α' ΠΥΣΔΕ, μ΄αυτήν την παράνομη, όπως διαβάζω, διαδικασία και τα ακυρώνει όλα.
Θέλει να μας πάρει την Διευθύντρια, παρόλο που η ίδια δήλωσε ότι δεν θέλει να μετακινηθεί, άλλωστε σε λίγο μπορεί να συνταξιοδοτηθεί, αν θέλει.

Και ερωτώ, μήπως τηρώντας τους τύπους χάνουμε την ουσία;
Ποιός ο ρόλος του εκπαιδευτικού;
Ποιός ο ρόλος του σχολείου;
Ποιός ο ρόλος όλων αυτών, που διορίζονται ή εκλέγονται για να καλύψουν θέσεις καίριες, όπως αυτές των ΠΥΣΔΕ;
Πώς τιμάται ένας επιτυχημένος Διευθυντής; Με το να τον αλλάζετε πόστο παρά τη θέλησή του;

Προσπάθησα να επικοινωνήσω με την Διευθύντρια του ΠΥΣΔΕ και τηλεφωνικά, να της εκφράσω την αγωνία μας και την επιθυμία μας, όμως αν και κατανοώ την έντασή της και τις πιέσεις που δέχεται πανταχόθεν, δεν μπορώ να κατανοήσω την αντίληψή της, πως "οι γονείς δεν έχουν κανένα λόγο για τα παιδιά τους και ουδείς αναντικατάστατος"!!!!
Πώς μπορεί κάποιος που ασχολείται με την εκπαίδευση, να γελοιοποιεί την αγωνία ενός γονιού, εκλεγμένου στη θέση του Προέδρου του ΔΣ του Συλλόγου μας κλείνοντάς του το τηλέφωνο;

Ουδείς αναντικατάστατος, μου είπε! Μα, είμαστε όλοι ίδιοι; Δεν υπάρχουν καλοί, καλύτεροι και χειρότεροι;
Η ίδια η διαδικασία των κρίσεων δεν το αποδεικνύει αυτό;

Και αν εμείς οι γονείς δεν έχουμε λόγο για το καλό των παιδιών μας, τότε ποιός έχει;

Το άρθρο 3 της χάρτας για τα δικαιώματα και τα καθήκοντα των γονέων της ευρωπαϊκής κοινότητας, ορίζει πως:
"ΟΙ ΓΟΝΕΙΣ ΕΧΟΥΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΠΛΗΡΟΥΣ ΠΡΟΣΒΑΣΗΣ ΣΤΟ ΕΠΙΣΗΜΟ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΓΙΑ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΥΣ ΒΑΣΕΙ ΤΩΝ ΑΝΑΓΚΩΝ, ΔΕΞΙΟΤΗΤΩΝ ΚΑΙ ΑΞΙΩΝ ΤΟΥΣ.
ΟΙ ΓΟΝΕΙΣ ΕΧΟΥΝ ΚΑΘΗΚΟΝ ΝΑ ΣΥΜΜΕΤΕΧΟΥΝ ΩΣ ΕΤΑΙΡΟΙ ΣΤΗΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΣΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ ΤΟΥΣ."
Και το άρθρο 8:
"ΟΙ ΓΟΝΕΙΣ ΚΑΙ ΟΙ ΣΥΛΛΟΓΟΙ ΤΟΥΣ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΙΚΑ ΠΑΡΕΧΟΥΝ ΤΗΝ ΑΠΟΨΉ ΤΟΥΣ, Η ΟΠΟΙΑ ΚΑΙ ΕΠΙΖΗΤΑΤΑΙ ΕΝΕΡΓΑ, ΓΙΑ ΤΙΣ ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΕΙΑΣ ΣΤΑ ΘΕΜΑΤΑ ΠΑΙΔΕΙΑΣ ΣΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΒΑΘΜΙΔΕΣ."

Και ναι, η Διευθύντριά μας είναι αναντικατάστατη!!!

Μα και όλα τα σχολεία θα αναστατωθούν με τις μετακινήσεις στη μέση της χρονιάς. Από τη μια η γρίπη, από την άλλη οι καταλήψεις, τώρα συμβαίνει και αυτό, τί θα πάρουν τα παιδιά από τη φετινή χρονιά; Γιατί δεν έγιναν οι κρίσεις το καλοκαίρι, που μας πέρασε ή γιατί δεν γίνονται το καλοκαίρι που θα έρθει;

Γιατί δεν ζητάτε εκ νέου δηλώσεις προτίμησης σχολείων;
Οι προτιμήσεις των υποψηφίων είναι φυσικό να έχουν αλλάξει σε αυτά τα δυο χρόνια. Γιατί έγινε καταμέτρηση μορίων χωρίς δηλώσεις; Και οι συνεντεύξεις τι νόημα είχαν;

Σας παρακαλώ λοιπόν θερμά, βοηθήστε μας να κρατήσουμε τη Διευθύντριά μας!
Μην αφήσετε να αναστατωθούν τόσα σχολειά στο μέσον της χρονιάς!
Αφουγκραστείτε τις αγωνίες των γονιών!
Τις επιθυμίες των παιδιών!
Αυτά είναι το μέλλον της Ελλάδας.
Πάρτε τα στα σοβαρά!

Ας μην χάνουμε την ουσία και ας δούμε το θέμα προς όφελος των παιδιών μας.

Με εκτίμηση

Η Πρόεδρος του ΔΣ του Συλλόγου Γονέων και Kηδεμόνων του 3ου Γυμν. Ν. Φιλαδέλφειας

Η γρίπη και η αναπηρία του νόμου

Το τρέχον σχολικό έτος έχει τραυματιστεί τόσο από τις ενδημικές στην εκπαίδευση χρόνιες αρρυθμίες (ελλιπής στελέχωση σε εκπαιδευτικό δυναμικό, ανυποληψία κτλ.) όσο και από "φρέσκες" αναπηρίες. Η πρόβλεψη του Υπουργείου για τη νέα γρίπη διαφημίστηκε από τον απελθόντα μη Υπουργό Υγείας κ. Αβραμόπουλο σαν ένα περισπούδαστο μαντζούνι που θα μας σώσει από την καταστροφή.
Αν, όμως, παρακολουθήσει κανείς πόσα σχολεία και πόσα τμήματα έχουν παύσει να λειτουργούν, θα διαπιστώσει πως η τρέχουσα σχολική χρονιά παραπαίει. Τον τελευταίο μάλιστα μήνα η περαιτέρω χαλάρωση των κριτηρίων για τη διακοπή λειτουργίας των σχολείων έχει φτάσει στη μη περαιτέρω.
Ομάδες μαθητών συμφωνούν να δηλώσουν άρρωστοι με πυρετό και οδηγούν το τμήμα σε επταήμερη παύση. Κι αν ο δύσμοιρος Θωμάς είναι το τέταρτο παιδί που απουσιάζει από το τμήμα και από την υγεία του κρίνεται η συνέχιση της λειτουργίας του τμήματος και του σχολείου, τότε ο πυρετός του ανεβοκατεβαίνει1-2 βαθμούς ανάλογα με το λεπτό. Όλοι οι συμμαθητές αγωνιούν για το λαιμό του Θωμά και το 38, κάτι.
Αν αυτό δεν είναι κατάντια του νόμου και της πολιτικής ηγεσίας, αν αυτό δεν είναι κατηφόρα των σχολείων, τότε τι είναι; Ξεπεσμός των μαθητών, Δημήτρη;

Η ευθύνη του ατόμου σε δημοκρατικές διαδικασίες πού τον αφορούν.

Ήθελα να γράψω για τις προσπάθειες που καταβλήθηκαν προκειμένου να λήξει η δεύτερη κατάληψη μετά από την πρώτη, που ήταν δίωρη. Τελικά η δεύτερη κράτησε τρεις μέρες, ματώσαμε, στενοχωρηθήκαμε, διδαχτήκαμε. Θα επανέλθω. Προσώρας διαβάστε ένα κείμενο ενός σοφιστή μαθητή μου, τώρα φοιτητή, του Ανέστη, που κοιμάται όταν εμείς ξυπνάμε και ξυπνάει όταν εμείς κοιμόμαστε. Να εξηγήσω ότι το μυαλό του δεν το έπλασα εγώ τόσο εύστροφο. Δε φέρω καμιά ευθύνη.

Όταν αποφασίζουμε να λάβουμε μία απόφαση με δημοκρατικές διαδικασίες πρέπει να γνωρίζουμε την ευθύνη μας, εφόσον συμμετάσχουμε σε αυτές για να ξέρουμε και πόσο σοβαρά πρέπει να μας ενδιαφέρουν. Ας ρίξουμε όμως πρώτα μία σύντομη ματιά σε ένα παράδειγμα δημοκρατικής διαδικασίας. Είναι ο Α, ο Β, ο Γ, ο Δ, ο Ε,ο Ζ και ο Η σε ένα νησί στο οποίο ναυάγησαν. Έχουν μαζί τους και μία βάρκα, άλλα χρειάζεται να κάνουν κουπί και οι 7, αν θέλουν να έχουν ελπίδες να φτάσουν στην κοντινότερη στεριά.

Ο Α και ο Β πιστεύουν ότι πρέπει να φύγουν όσο πιο γρήγορα γίνεται με την βάρκα, γιατί αν αργήσουν θα τους τελειώσουν οι προμήθειες.

Ο Γ πιστεύει πώς αν περιμένουν λίγες μέρες θα τους βρουν τα σωστικά συνεργεία.

Ο Δ είδε καπνό στον ορίζοντα την προηγούμενη μέρα, και είναι σίγουρος πως υπάρχει κοντά στεριά.
Ο Ε σκέφτεται ότι καλό θα ήταν να γυρίσουν γρήγορα, γιατί έχει πολλές δουλειές και δεν θέλει να αργήσει να γυρίσει.

Ο Ζ πιστεύει πώς πρέπει να περιμένουν να περάσει ο χειμώνας, πριν δοκιμάσουν να φύγουν με την βάρκα, ενώ

ο Η πιστεύει πώς το ταξίδι με την βάρκα απλά θα τους οδηγήσει σε ένα ακόμα ναυάγιο.

Μην μπορώντας λοιπόν να αποφασίσουν, αυτοί οι 7 αποφασίζουν πώς πρέπει να αποφασίσουν τι θα κάνουν όλοι μαζί- μιας και η βάρκα χρειαζόταν και τους 7. Αποφασίσανε λοιπόν να ψηφίσουν, και ότι αποφασίσουν να κάνουν. Ο Α, ο Β, ο Δ και ο Ε ψηφίζουν να πάρουν την βάρκα και να φύγουν. Ο Γ και ο Ζ και ο Η διαφωνούν, άλλα είναι λιγότεροι οπότε “τι να κάνουμε” μπήκαν στην βάρκα και αυτοί, και φύγαν.

Στο ταξίδι, και οι 7 πνίγονται. Και ας αναρωτηθούμε, ποιος έφταιγε;
Έφταιγε ο Α ο Β ο Δ και ο Ε;
Ας απαντήσουμε σε λίγο.

Τι θα γινόταν όμως αν...
Πριν ψηφίσουν, ο Α και ο Β εξηγούσαν τους λόγους που ήθελαν να φύγουν. Ο Γ και ο Η θα τους έλεγε ότι προτιμούσε να μην μπει ξανά σε βάρκα και καλύτερα θα ήταν να περιμένανε βοήθεια-μιας και ένα ναυάγιο δεν θα πέρναγε απαρατήρητο. Ο Ζ πιθανώς να πρότεινε να περιμένουν μέχρι να τελειώσει ο χειμώνας, και μετά να φύγουν, και όταν ο Δ θα τους πει για τον καπνό, θα του εξηγήσουν ότι είναι ο καπνός από το ναυάγιο.
Έτσι λοιπόν θα κατέληγαν σε μία συμβιβαστική λύση, να ψάξουν για τροφή και αν δεν βρούνε σε λίγες μέρες, να φύγουν αλλιώς να φύγουν μόλις τελειώσει ο χειμώνας. Έτσι θα είχαν μεγαλύτερη πιθανότητα να επιζήσουν, σίγουρα.
Και ας απαντήσουμε τώρα, ποιος έφταιγε;
Κάποιος μπορεί να πει ότι έφταιγε ο Α και ο Β-αφού τροφή υπήρχε στο νησί παρόλο που δεν το ήξεραν.

Ναι αλλά άμα δεν υπήρχε τροφή θα πέθαιναν έτσι και αλλιώς.

Έφταιγε ο Ε;

Απλός εργαζόμενος είναι, έχει οικογένεια να μεγαλώσει- πώς γίνεται να φταίει αυτός, άλλωστε αυτός ένας είναι και αφού είδε τους άλλους να ψηφίζουν αποφάσισε.

Ο Δ;

Ο Δ είχε τις καλύτερες προθέσεις, πώς μπορεί να έφταιγε αυτός.

Οι άλλοι 3 είναι λογικό να μην φταίνε, άλλωστε ψηφίσαν κατά.

Άρα δεν φταίει κανείς;
Όχι, φταίνε όλοι- φταίει ο Α και ο Β που δεν είπαν αυτό που σκέφτηκαν, φταίει ο Γ που δεν υποστήριξε την θέση του, φταίει ο Δ που θεώρησε πως αυτό που είδε (ο καπνός) είναι σίγουρα αυτό που νομίζει και έβγαλε έτσι εύκολα συμπεράσματα, φταίει ο Ε που ψήφισε χωρίς να το πολυσκεφτεί, φταίει ο Ζ που δεν τους εξήγησε πόσο δύσκολος είναι ο χειμώνας στην θάλασσα και φταίει και ο Η που δεν τους είπε τους δικούς του λόγους.

Δηλαδή φταίνε όλοι ίσα και όμοια για τα αποτελέσματα.

Στην πράξη πριν ψηφίσουμε κάτι πάντα ακούμε τους λόγους των άλλων, και ψηφίζουμε ό,τι πιστεύουμε σωστό. Αν δεν ακούσουμε, ή αν αρνηθούμε να ακούσουμε, τότε φέρουμε και πάλι ευθύνη, ίση με τους άλλους. Αν δεν προσπαθήσουμε να πείσουμε τους άλλους για τα όσα λέμε-αφήνοντας πάντα το περιθώριο να κάνουμε λάθος, τότε ευθυνόμαστε το ίδιο. Ας μην ξεχνάμε ότι δεν μπορούν οι άλλοι να μας κάνουν να μιλήσουμε.

Συμπαρίσταμαι στην κατάληψη του Μουσικού Σχολείου Πειραιά

Δείτε με πόση σοβαρότητα, τι αναλυτική έκθεση και πόσο σαφή όρια διεκδικεί ένα σοβαρό μαθητικό κίνημα την επίλυση των υπαρκτών προβλημάτων του: Διδακτικό, κτιριακό, εξοπλισμού κτλ. Μπράβο στα παιδιά του Μουσικού Σχολείου Πειραιά.
Όχι μια ολόκληρη συνέλευση λυκείου να δίνει αιτήματα ως εξής:
"Θέλουμε μερικοί καθηγητές να μας φέρονται καλύτερα"

ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΗΣ ΓΕΝΙΚΗΣ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗΣ ΤΩΝ ΜΑΘΗΤΩΝ ΤΟΥ

ΜΟΥΣΙΚΟΥ ΣΧΟΛΕΙΟΥ ΠΕΙΡΑΙΑ



Μετά από τη γενική συνέλευση των μαθητών του μουσικού σχολείου Πειραιά, αποφασίστηκε η κατάληψη του σχολείου από 07/12/09 ως 11/12/09 στο πλαίσιο διαμαρτυρίας για τη δολοφονία του 15χρονου μαθητή Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου.



Το θλιβερό αυτό γεγονός, στιγμάτισε τη γενιά μας και ουσιαστικά κατάργησε τα όνειρα μας για μια ελεύθερη και δίκαιη κοινωνία. Εμείς οι μαθητές καταδικάζουμε τέτοιου είδους πράξεις. Δεν ξεχνάμε πως ο Αλέξης ήταν ένας από εμάς…. θα μπορούσε να είναι συμμαθητής μας, αδερφός μας. Θα μπορούσε ο καθένας από εμάς να ήταν στη θέση του. Γι’ αυτό αντιστεκόμαστε και θα αντιστεκόμαστε σε παρόμοια φαινόμενα..



Τα ιδιαίτερα αιτήματα της κατάληψης είναι τα εξής :

ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ

*

τη μονιμοποίηση όλων των εκπαιδευτικών και ιδιαίτερα των αποκαλούμενων εμπειροτεχνών.
*

την εφαρμογή του νόμου για την παροχή τίτλου για τα μουσικά όργανα και της θεωρίας κατόπιν εξετάσεως.
*

τη δημιουργία κατάλληλου κτηρίου ώστε να παρέχονται όλες οι δυνατότητες για την καλύτερη εκπαίδευση στον τομέα της μουσικής.
*

δωρεάν παροχή των μουσικών βιβλίων και επιχορήγηση της αγοράς των μουσικών οργάνων.



Επιπλέον….



Αύξηση των δαπανών για τη δημόσια παιδεία στο 5% του ΑΕΠ

Σχολείο που να μορφώνει και να μη βάζει φραγμούς στην εκπαίδευση όλων των παιδιών.

Avetis, pueri!

Redeo ad mea otia. Solus, serenus, magis peritus.

Το σχολείο και ο δάσκαλος

Για το δάσκαλο το σχολείο είναι το σπίτι του. Δεν υπάρχει ωράριο, δεν υπάρχει όριο, δεν υπάρχουν όροι ή προϋποθέσεις. Είναι, ζει και αναπνέει για το σχολείο. Ποτέ δε σκέφτεται πως συντηρείται από το σχολείο, γιατί, αν το σκεφτεί, θα έχει αρχίσει να αλλοιώνεται η σχέση του με το έργο του -το χέρι μου πήγε να γράψει λειτούργημα, αλλά έχω αρνηθεί πολλά χρόνια να αποκαλώ τη δουλειά μου λειτούργημα.
Για το δάσκαλο το σχολείο δεν είναι υπηρεσία, δεν είναι διοίκηση. έχει πάντα στο μυαλό του ότι συστεγάζεται με μια δημόσια υπηρεσία που λειτουργεί με συγκεκριμένους κανόνες, όρους και αρχές. Όλα αυτά ασφαλώς υπάρχουν, αλλά δεν υπερβαίνουν, δεν υπερκαλύπτουν την ιερή ιδιότητα του δασκάλου.
Ο δάσκαλος έχει χρέος να γνωρίζει τα πάντα για το μαθητή του: την οικονομική του κατάσταση, την οικογενειακή του ζωή, τη συναισθηματική ακόμη σχέση. Γιατί, αν αποπειραθεί να βοηθήσει μαθησιακά το μαθητή, ενώ αυτός αντιμετωπίζει προβλήματα με τον πατέρα του ή τη μητέρα του, θα αποτύχει οικτρά. Και η αποτυχία δεν είναι το πρόβλημα, αφού μέσα και από τις αποτυχίες μας διδασκόμαστε πολλά, ίσως τα περισσότερα. Θα έχει χάσει εντελώς την εκτίμηση του μαθητή. Η ψυχή του μαθητή αγωνίζεται να υπερβεί τις οικογενειακές θύελλες κι ο εκπαιδευτικός τον επιπλήττει, γιατί δεν ετοίμασε και τις 12 ασκήσεις αλλά μόνο τις μισές.
Ο δάσκαλος έχει καθήκον να εθίσει το μαθητή στην πειθαρχία. Όχι όμως στην κούφια, τη γραφειοκρατική πειθαρχία, την τυπική ιεραρχία, αλλά στην εσωτερική αυτοπειθαρχία, στην ενσυνείδητη συμμόρφωση με ουσιαστικούς κανόνες που διευκολύνουν την ομαλή συνύπαρξη και την επιτυχή διεκπεραίωση του διδακτικού έργου του.

Γιατί γράφω αυτές τις σκέψεις; Νιώθω πως δεν υπάρχουν πλέον πολλοί τέτοιοι δάσκαλοι. Περισσεύουν οι Κύριοι Καθηγητές, οι παλιοσειρές και οι καινούριοι, αλλά λείπουν οι δάσκαλοι. Και μαζί με αυτούς παύει να υπάρχει και το σχολείο-φωλιά. Στη θέση του υψώνονται δημόσιες υπηρεσίες τρανές σε τοίχους, υψιπετείς σε τίτλους, αλλά αχαμνές σε ήθος και προσφορά.
Σε μια τέτοια περισπούδαστη υπηρεσία δεν υπάρχει χώρος για μένα. Εγώ δεν ανήκω σε κάτι τέτοιο.

2 ώρες, 20 χρόνια

Μαρία-Χαρά, θυμάσαι το μήνυμα που μου έστειλες μέσα στην απελπισία, γιατί λίγοι συμμαθητές σού στερούσαν το δικαίωμα στη μόρφωση; Ήρθε η ώρα να σου στείλω κι εγώ το δικό μου μήνυμα.
Σήμερα είχαμε κατάληψη.
Στο σχολείο μου σήμερα δε θα πήγαινα, γιατί εργάζομαι σε δύο σχολείο. Στο δικό μου και στο 1ο Λύκειο. 7.50 παίρνω ένα μήνυμα πως είναι κλειστό. Φόρεσα ό,τι βρήκα και σε 15 λεπτά έφτασα στο σχολείο.
Μια αλυσίδα έκλεινε τη σιδερένια εξώθυρα και τα παιδιά στην πίσω πλευρά. Οι συνάδελφοι και οι άλλοι απέξω.
Φώναξα τα παιδιά και τους μίλησα με πολύ θυμό και απέραντη πίκρα. Έβλεπα το όνειρό μου για την εκπαίδευση φυλακισμένο με μια καινούρια αλυσίδα. Ένιωθα ότι με είχαν προδώσει, Τους το είπα. Τους ύψωσα τη φωνή. Επί δικαίων και αδίκων, είναι η αλήθεια.
Κλειστό σχολείο χωρίς καν συνέλευση.
Έβαλα τις φωνές στην Ελένη που δεν μπορούσε, δεν πρόλαβε να πει τίποτε.
Επέπληξα τη Στεφανία και την Ηρώ, αν και γνωρίζω πως δεν είχαν καμιά διάθεση να κλείσουν το σχολείο. Έφτασα μάλιστα κάποια στιγμή να μη θυμάμαι το όνομα της Στεφανίας.
Και στο τέλος τα εκβίασα τα παιδιά. Τους είπα πως θα περιμένω δυο ώρες και έπειτα θα φύγω από το σχολείο, θα ζητήσω μετάθεση. Ο Στάθης δικαιολογημένα μου είπε πως τους εκβιάζω.
Ναι, ήταν εκβιασμός. Όμως, όταν σου γκρεμίζουν το όνειρό σου ως δασκάλου, φτάνεις σε οριακές καταστάσεις. Και προβάλλεις ό,τι έχεις πολυτιμότερο.
Εγώ έχω τα όνειρά μου ως δάσκαλος. Τους είπα πως το κλειστό σχολείο είναι μια προσωπική ήττα δική μου και μια νίκη αυτών εναντίον των οποίων αντιδρούν. Πως αυτοί, οι ας πούμε συνάδελφοι, γεμάτοι χαιρεκακία, επιχαίρουν για το κλειστό σχολείο θεωρώντας το ήττα όσων δε θέλουν να είναι δημόσιοι υπάλληλοι αλλά δάσκαλοι. Θεωρώντας το δηλαδή ήττα δική μου.
Σε μια ώρα άνοιξαν το σχολείο και μπήκαμε μέσα. Έπειτα έκαναν συνέλευση για να διατυπώσουν τα αιτήματά τους.
Χάσαμε τη σημερινή μέρα. Εμένα ασπρίσανε τα μαλλιά μου κι άλλο.
Περίμενα αυτό το δίωρο έχοντας παίξει στα ζάρια την αξιοπρέπειά μου ως άνθρωπος και την πολυτιμότερη ιδιότητά μου, αυτή του δασκάλου. Του δασκάλου που στο σχολείο πηγαίνει, για να υλοποιήσει τα όνειρά του.
Και τα παιδιά μας σεβάστηκαν τα όνειρά μου. Τα όνειρα των δασκάλων τους. Ξέρουν αυτά ποιων.
Βλέπεις, Μαρία-Χαρά, πως όλοι περνάμε από παρόμοιες καταστάσεις.
Εκείνο το δίωρο το πρωί σκεφτόμουν πως, αν δεν τα πείσω, οι συμβουλές που είχα δώσει σε εσάς θα ήταν αέρας κοπανιστός.
Ευτυχώς για μένα ο φόβος μου αποδείχτηκε ανεδαφικός, υπερβολικός.

Σε χαιρετώ
ένας δάσκαλος

Προτιμώ τον κομματικό εγκάθετο επιθεωρητή του '70 παρά...

...τη σημερινή κατάντια των δημόσιων σχολείων.
Ο φόβος μήπως γυρίσουμε στο προχτές προβάλλεται ως αιτία απόρριψης της αξιολόγησης του εκπαιδευτικού έργου σήμερα.
Όμως σήμερα εκείνος που διοικεί τα σχολεία είναι ο κομματικός συνδικαλισμός ή οι κομματικοί εγκάθετοι και όχι οι διευθυντές ούτε οι προϊστάμενοι ούτε η κυβέρνηση ούτε ούτε ούτε...
Υπάρχει αλήθεια κανείς που να πιστεύει πως μπορούμε να γυρίσουμε στο χτες του κομματικού επιθεωρητή; Χωρίς κανένα κόστος για το δύσμοιρο τον κομματικό επιθεωρητή;
Θα ευχόμουν να επιστρέφαμε στο 79, για να ξαναζήσουμε την αθλιότητα εκείνης της εποχής. Ξέρετε ποιος θα έτρεμε την αξιολόγηση;
-Ο επιθεωρητής βεβαίως. Γιατί οι αυλοκόλακες της τότε εποχής έχουν πεθάνει και η δημοκρατία και η συνειδητοποίηση έχουν προχωρήσει πάρα πολύ.

Κι αν θέλουμε να βελτιώσουμε το σχολειό μας, ας μην κάνουμε τα στραβά μάτια στου συναδέλφου την ανευθυνότητα. Γιατί είναι άφευκτη μοίρα πως την ανικανότητα ή την ανευθυνότητα του συναδέλφου θα την εισπράξουμε εμείς: "Πώς θέλεις, δάσκαλε, να κάνουμε μάθημα στην ώρα σου, όταν όλες τις άλλες δεν κάνουμε τίποτε;

Ποιος είναι ο Ποιητής;

Στην Aurora ως απάντηση στο ερώτημά της

Καθόταν στην αστραφτερή τζάγκουαρ και ετοίμαζε το καριοφίλι, για να χτυπήσει τους Αγαρηνούς, όταν από τη γωνιά του ουρανοξύστη εμφανίστηκε ο Γοδεφρείγος Βιλεαρδουίνος κρατώντας τα προϊόντα του κυνηγιού του εκείνο το πρωινό στο Λονδίνο του 2058.
Ξαφνικά ένα ταχυδρομικό περιστέρι εμφανίζεται και του παραδίδει ένα φλασάκι usb χωρητικότητας 2 tera στο οποίο ο Χίτλερ απειλούσε ότι θα καταλάβει τη Μέκκα και τις Αιγές. Ο Περδίκκας θορυβήθηκε και επικοινώνησε με το δορυφορικό του τηλέφωνο με τον Τσόρτσιλ ζητώντας βοήθεια. Ο Τσόρτσιλ αρνήθηκε και του πρότεινε να απευθυνθεί στον Πάπα Ουμβέρτο, ο οποίος είχε και την υποστήριξη του Καρλομάγνου.
.....
Να μη σε κρατώ σε αγωνία,Aurora, για τη συνέχεια. Κατάλαβες ποιος έγραψε όλη αυτήν την ιστορία. Ο ποιητής μας. Έτσι είναι και τα δικά του ποιήματα. Όμορφα, απίθανα όμορφα και ασφαλώς εντελώς ...αληθινά.

Το κλείσιμο της επετείου στο 5ο Λύκειο Αχαρνών

Με αυτό το απόσπασμα από το βιβλίο του Περικλή Κοροβέση Ανθρωποφύλακες τελείωσε η γιορτή της 17ης Νοεμβρίου. Το διάβασε ο Γιώργος και ένιωσα υπερήφανος για το Γιώργο και για όλα τα παιδιά μου. Ήταν το μήνυμα της σημερινής εποχής:

Καμιά φορά ο έφηβος γιος μου ή άλλοι νεαροί και νεαρές που βρίσκουν τα δικά μας τα νιάτα ηρωικά και όμορφα με ρωτούν για το τι πρέπει να γίνει για να αλλάξει ο κόσμος. Κι εγώ τη συνταγή που είχα κάποτε την έχω χάσει πια. Μπορώ όμως να πω με σιγουριά ότι η βία, ο πόλεμος, η μισαλλοδοξία, οι φυλακές και τα βασανιστήρια είναι η έσχατη αθλιότητα του ανθρώπινου είδους, που τις ονομάζουν εθνοσωτήριες αρετές για να μπορούν να εγκληματούν χωρίς ενοχές.
Θα έλεγα κι εγώ μαζί με τον Μπρεχτ: Αλίμονο στη χώρα που έχει ανάγκη από ήρωες. Και θα πρόσθετα: Αυτό σημαίνει πως δεν έχει πολίτες.
Η ύψιστη επαναστατική αρετή σήμερα είναι να είσαι πολίτης.
Και είναι ο πιο αποτελεσματικός φραγμός σε κάθε αυθαιρεσία.

Ευχαριστώ τα παιδιά μας

Ευχαριστώ τα παιδιά μας που δούλεψαν και έφεραν εις πέρας μια θαυμάσια παράσταση, που έδενε το φασισμό του Μεταξά με το φασισμό του Παπαδόπουλου.
Ευχαριστώ τα παιδιά μας που παρακολούθησαν με απόλυτη προσοχή και ησυχία -κατόπιν συστάσεων- την παράσταση των συμμαθητών τους.
Ευχαριστώ τους παλιούς μας μαθητές, τον Ανέστη (που ξύπνησε ώρα κατά την οποία συνήθως πέφτει για ύπνο), τη Νατάσα, τη Βάσω, τη Μαρία, το Δημήτρη, το Λευτέρη και όλα τα άλλα παιδιά που ήρθαν χωρίς πρόσκληση αλλά μόνο από αγάπη για το σχολείο τους να δουν την παράσταση.
Ευχαριστώ τους συναδέλφους που βοήθησαν στην ομαλή διεξαγωγή της παράστασης με την παρουσία τους ή και την ... απουσία τους.
Ευχαριστώ τους γονείς που ήρθαν να καμαρώσουν τα παιδιά τους και τα αδελφάκια που ήρθαν να δουν το μελλοντικό τους σχολείο.
Ευχαριστώ τους μαθητές που συμμετείχαν στην παράσταση, αν και άρρωστοι, αλλά και τους τρεις μαθητές που δεν κατάφεραν να συμμετάσχουν λόγω σοβαρής αδιαθεσίας.
Ευχαριστώ την συν-αδελφή μου που εμπνεύστηκε αυτήν την παράσταση.

Ε, δάσκαλε.

Ε, δάσκαλε. Ακούς τη φωνή του μαθητή σου που διαμαρτύρεται;
Ε, δάσκαλε. Ακούς το παράπονο της μαθήτριας που πονά;
Ε, δάσκαλε. Ακούς το κλάμα της μαθήτριας που χώρισε και επί σαράντα μέρες είναι στην τάξη, αλλά απουσιάζει δραπετεύοντας μέσα από τις ζωγραφιές που σχηματίζει με αμήχανες κινήσεις;
Ε, δάσκαλε. Ακούς τους φόβους του γονιού που έρχεται απελπισμένος να σε συμβουλευτεί για το παιδί του που χάνεται;
Ε, δάσκαλε. Ακούς τις ανησυχίες του μαθητή για την υποβάθμιση του επιπέδου του σχολείου σου;
Ε, δάσκαλε. Αντέχεις να ακούσεις και την κριτική του μαθητή για την αδιαφορία σου για το κατάντημα του σχολείου σου;
Ε, δάσκαλε. Προσφέρεσαι να βοηθήσεις ένα μαθητή σου που διαπιστώνει κενά στις γνώσεις του και ψάχνει βοήθεια;

Αν, δάσκαλε, σε όλα αυτά απαντάς αρνητικά, είσαι σε ακατάλληλη θέση.
Δεν είσαι δάσκαλος.

Αρχίσανε τα ...όργανα

Από το Υπουργείο Παιδείας ανακοινώθηκε η διακοπή αποσπάσεων εκπαιδευτικών Δ.Ε. στις Δ/νσεις και τα Γραφεία Δ.Ε..
Ελπίζω πως δεν είναι μόνο είκοσι οι φίλεργοι συνάδελφοι και πως θα ακολουθήσουν και άλλα κύματα αποπομπών.

Με πολλή αγάπη βεβαίως.